Columns Eveline Puur
De jaren
Ze had een tijd in Amerika gewoond. We hadden elkaar vanop een afstand gevolgd, elkaar gebeld, gemaild, gechat. Heimwee had haar terug gedreven naar haar plek van herkomst en eindelijk hadden we een afspraak geregeld. We ontmoetten elkaar in een koffiehuis. Rinkelende...
De grootste schoonheid
Samen met je dochter van zeventien in de auto stappen, even opzij kijken en bedenken welke prachtige meid ze is geworden. De radio loeihard zetten en meebrullen met haar muziek, het uitschreeuwen dat 'nothing is holding you back' en het even ook echt menen, om daarna...
Sterrenstof
Thuis was de zondagsmis verplichte kost. Protest haalde niets uit, dus ging ik als student ook in de examentijd braaf naar de kerk. Ik nam plaats op een stoel en zei in mijn hoofd de ingestudeerde cursussen op tot het verplichte uur voorbij was. Kwestie van mijn tijd...
Ooit was ik zeven
We hadden samen in de klas gezeten. Eerst werd de een achttien, dan de ander. Het was 1989 en we zouden niet doen zoals de anderen. Wij zouden de planeet redden van haar ondergang. Met motorbootjes zouden we walvisjagers op de vlucht doen slaan, we zouden zeehondjes...
De hamer, het monster en de overvloed
Het was ochtend, het was het moment van wassen en tanden poetsen en aankleden, van eyeliner en van nog wat routine. En toen hoorde ik ze. De woorden die een instant kortsluiting veroorzaakten in het onbewust denkende deel van mijn brein. ‘Nothing’s really happened...
Het geluid van angst
Het is zondagochtend. Ik sta in mijn ondergoed voor de spiegel, mijn voeten doen een kwartdraai naar links, mijn hoofd doet hetzelfde naar rechts, en in profiel kijk ik naar mijn lijf, naar dat ene deel van mijn lijf, het deel dat altijd zijn plek inneemt in mijn...
De man die geen biologisch nut meer had
Mijn grootste angst is niet meer te mogen leven. Maar er zijn ook mensen die geen zin meer hebben in leven. Dat ondervond ik toen ik bij de cardioloog was, die vond dat hij geen biologisch nut meer had.