Columns Eveline Puur
Een leven lang anders
De foto van het kind is bijna 50 jaar oud, maar de pijn in haar ogen leeft nog altijd in mijn hart. Het is de pijn van een kind dat autistisch was in tijden waarin geen mens het woord in de mond nam. Waarin weinigen het zelfs kenden. Asociaal was het label dat ik...
De baas van de wereld
Als kind had ik een vurige wens. Ik wilde de baas van de wereld zijn. Dan zou ik alle oorlogen meteen stoppen, de eeuwige vrede uitroepen en zorgen dat elk mens een dak boven zijn hoofd had en voldoende eten. We zijn decennia later. De wens dat elk levend wezen...
Wereldkankerdag
Vreemd hoe woorden een smaak kunnen hebben. Een kleur. Een geur. "Kanker", hoor ik iemand zeggen. En op slag vult een explosie aan emoties, herinneringen en associaties mijn hele hoofd, proef ik iets scherps en bitters en staar ik naar oogverblindend licht en zwart. 6...
Op controle
Drie maanden zijn weer voorbij. Nog exact een week. Dan is het weer zover. Dan zit ik opnieuw op die stoel en kijk ik in de ogen van de professor. Ze zal me vragen hoe ik me voel en die vraag zal aanvoelen als een valstrik. Want meteen daarna zal ze haar scherm...
Het sprookje
Ooit was ik een koningin. Mijn broer was nu eens de gemaal aan mijn zij, dan eens de piraat die mij genadeloos kwam overvallen. Samen regeerden we over het meest uitgestrekte land ter wereld en zodra we met onze vingers knipten, kwamen horden lakeien ons bedienen. De...
De diamant
Daar is ze weer, de week tegen het pesten. Elk jaar voelt ze als een herdenkingsmoment, als een kluwen van herinneringen waar ik niet aan herinnerd hoef te worden, omdat ze gewoon de basis vormen van wie ik ben. Hoe zou ik de grond onder mijn voeten kunnen vergeten...
Dominosteentjes
Het lijkt alsof we met zijn allen als dominosteentjes aan het vallen zijn. Tik tik. De een tikt de ander aan en ook hij valt om. De echte en totaal onderbelichte pandemie is er een van depressies en burn-out. Van verlammende angsten. Steeds meer banen we ons met zijn...