Vreemd hoe woorden een smaak kunnen hebben. Een kleur. Een geur.
“Kanker”, hoor ik iemand zeggen. En op slag vult een explosie aan emoties, herinneringen en associaties mijn hele hoofd, proef ik iets scherps en bitters en staar ik naar oogverblindend licht en zwart.
6 april 2022. Toen viel de bom. Mijn leven splijtte uiteen in een voor en een na. Sinds die dag voelt leven niet meer als een evidentie die nog minstens 30 jaar biedt. Ergens aan mijn zij stapt altijd de dood. Nu en dan tikt hij me op de schouder. “Memento mori”, zegt hij dan. “Vergeet het nooit. Leven is nu.”
De kanker versmalde mijn wereld. Verbreedde hem tegelijk.
Hij opende het pad van de dankbaarheid en dat van de angst.
Hij leerde me dat weglopen van de waarheid geen optie is, dat alleen haar in de ogen kijken en aanvaarden leidt naar rust, dat de toekomst niet gekend of gepland kan worden, en dat sommige vragen nooit een antwoord zullen krijgen.
“Waarom ik?” was de grote vraag.
“Tja. Waarom ook niet?”
Voor anderen lijkt het al lang een afgesloten hoofdstuk.
Voor mij is het dat niet. Het monster ligt op de loer. Agressieve uitgezaaide kankers zijn niet zo snel over en out.
En dus is het struikelen en weer opstaan, surfen op de golven om er niet door te worden overspoeld. Het is oefenen, elke dag. Falen en opnieuw proberen. Weten dat yin nooit zonder yang is en yang nooit zonder yin, dat het leven nu eenmaal eb en vloed is, dag en nacht, zon en maan.
Volgende week donderdag is er weer een moment van de waarheid.
Mijn wereld vernauwt, alles gaat even op pauze.
Maar uitreiken naar anderen wil ik wel blijven doen.
En daarom heb ik vandaag ook een boodschap voor al wie nu in het gezicht van kanker kijkt:
Je bent niet alleen.
Je hoeft niet altijd moedig te zijn.
Weet dat liefde de beste pijnstiller is. Neem er 3 van per dag. Of liever nog 100.
En leef. Want leven doe je nu. Memento mori. Er is alleen het nu.
(februari 2025)
