Columns Eveline Puur

We zijn enkele weken ver. De dagen zijn vloeibaar, agenda’s overbodig. Het is vijf uur. Mijn lijf wil slapen, maar mijn hoofd zit te vol. Ik adem rustig in en uit met longen die dat helemaal vanzelf doen en probeer daar dankbaarheid om te voelen. Zangvogels ontwaken....

Er was fruit tekort en eieren en zoveel meer. De voorraad was opnieuw sneller geslonken dan verwacht en dus moest er gewinkeld worden. Ik had het niet meer begrepen op supermarkten waar elk product minstens door één andere persoon aangeraakt was, waar onbekenden hun...

Soms is vertrouwen de beste keuze. En dus reik ik de chirurg morgen hoopvol mijn rechterhand aan. Ik zal hem vragen er iets goeds van te maken, het wisselstuk op de juiste plaats te stoppen en het stevig vast te sjorren terwijl de gitaren en de betoverende stem van...

Misschien is de vraag voor het volgende decennium wel: hoe creëren we samen een wereld waarin mensen rechtop blijven staan? Hoe maken we een eind aan wat zovelen neerhaalt? Misschien moeten we even op de rem gaan staan in deze wereld waarin alles te snel verandert en...

Als kind geloofde ik in wonderen. Ik geloofde dat er monsters huisden in meren, dat je met doden kon praten als je maar genoeg van hen had gehouden en dat Jezus op blote voeten over het water had gerend. Wanneer mijn vader uit de auto stapte en de motor nog draaide,...

Ik was vijftien. We logeerden in een vakantiedorp aan de Middellandse Zee waar palmbomen wuifden op het ritme van de zeebries en de lucht geurde naar lavendel en rozemarijn. De eerste ochtend al werd ik opgenomen in een groep Franse vrienden. Een van hen was Olivier....

Ik kreeg het ijskoud en er spande zich een snoer rond mijn hart toen ik het verhaal las van Evaëlle, een Frans meisje van elf. Ze stapte uit het leven na zware pesterijen op school. Zelfs de juf had haar geviseerd. Ik las het artikel, het snoer trok steeds strakker...