Misschien is de vraag voor het volgende decennium wel: hoe creëren we samen een wereld waarin mensen rechtop blijven staan? Hoe maken we een eind aan wat zovelen neerhaalt?
Misschien moeten we even op de rem gaan staan in deze wereld waarin alles te snel verandert en moeten we niet meer absoluut willen volgen wat niet meer te volgen is.
Misschien moeten we ons vastklampen aan de tak die boven ons hoofd uitsteekt wanneer de stroomversnelling ons steeds verder meesleurt en we kopje onder dreigen te gaan, moeten we er even uitstappen en alles van een afstand bekijken om dan de juiste keuzes te maken.
Misschien moeten we wat minder in twee kampen gaan staan, pal tegenover elkaar, rechts of links, met een uitgestrekt niemandsland ertussenin, de handen op de oren, in het grote gelijk.
Misschien moeten we de meest kwetsbaren onder ons, de meest empathische, de liefste, gevoeligste wezens stevig vasthouden. Ze zijn de kanaries in de koolmijn. Ze zijn de eersten die bezwijken. Misschien moeten we dankbaar zijn om hun authenticiteit die de wereld zoveel mooier maakt.
Misschien moeten we minder oordelen over de ander, eerst het gesprek met hem aangaan, even luisteren waarom hij doet wat hij doet, waarom hij kiest waarvoor hij kiest, en hem dan proberen te begrijpen.
Misschien moeten we iets langer opkijken van onze schermpjes, de ander weer zien in al zijn schoonheid en echtheid, hem liefhebben en ons herinneren welke waarde menselijke warmte voor ons en voor hem kan hebben.
Misschien moeten we zo het nieuwe jaar in gaan. En onszelf beloven er voor elkaar te zijn, niemand nog kopje onder te laten gaan, de ander op ons te laten leunen.
Misschien worden de twenties wel het allermooiste decennium en krijgt alles van waarde terug zijn plekje.
Misschien.
(eind december 2019)
