We zijn enkele weken ver. De dagen zijn vloeibaar, agenda’s overbodig.
Het is vijf uur. Mijn lijf wil slapen, maar mijn hoofd zit te vol. Ik adem rustig in en uit met longen die dat helemaal vanzelf doen en probeer daar dankbaarheid om te voelen.
Zangvogels ontwaken. Ik kijk taken na. Terwijl de zon opkomt en de hemel rood kleurt, ga ik er urenlang mee door. Namen van tientallen jongens en meisjes verschijnen op het scherm. Sommigen doen plichtsbewust wat hen gevraagd wordt; anderen nemen vakantie. Ik zie hen voor me, vraag me af of ze allemaal veilig zijn. Een aantal kan ik al weken niet bereiken. Geen enkel bericht wordt beantwoord. Ze lezen mijn woorden en laten ze weer los. Of lezen helemaal niets.
Mijn gemoed is een slinger. Het zwaait van hoop naar wanhoop naar hoop. Meestal helt de slinger in de goeie richting. Dan ben ik dankbaar om wat rest, om wat me overkomt en vooral niet overkomt. Nu en dan zwaait hij even de andere kant op.
Maar vandaag gaat alles goed. Het rood van de hemel wordt blauw. De zon is helemaal zichtbaar, het groen wordt dieper groen.
En dan ineens komen de berichten. Allemaal na elkaar. Een leerling laat weten dat zijn oma beademd wordt, dat hij niet in staat is zich op zijn schoolwerk te concentreren. De vriendin die bij elke tegenslag stevig rechtop blijft staan, is gekraakt. Een familielid van een andere vriendin heeft de strijd verloren.
Ik weet dat ik me moet vasthouden aan de stralen van de zon, aan de mensen hier in huis, aan al wat mooi en goed is, maar de slinger slaat toch naar de andere kant door. Door onrust gedreven zoek ik naar een houvast, naar boodschappen van hoop, ik ga op zoek naar info en lees dat het monster een kind heeft gedood. Ik zie tenten in Central Park, waar ik vorig jaar lachend doorheen heb gefietst, waar ik poseerde naast roze bloemen omdat de schoonheid overweldigend was.
Het aantal besmettingen in China stijgt opnieuw. Onbewust sla ik aan het rekenen. Dagen, weken, maanden. Hoe lang nog? Maar tegelijk weet ik dat het monster niet aan wetmatigheden gehoorzaamt. Controle is een illusie.
Ik keer me af van alle nieuws, lees een boek, check Smartschool, ga fietsen.
‘s Avonds komt een gezondheidseconoom op tv. Ook hij heeft een slinger. Aan de ene kant de economie, aan de andere kant onze levens. De miljarden worden afgewogen tegenover veel kleinere getallen. Euro’s versus individuen. Aantallen geven richting, ze geven raad. Laat ons vooral het belang van geld niet vergeten. Collateral damage zal er altijd zijn. Laat ons snel terugkeren naar produceren, naar verdienen en groei. Rouwen doen we wel tussendoor.
Ik doe de klank uit, probeer nog wat te lezen en ga slapen wanneer dat niet lukt. De nacht belooft niet veel langer te worden dan die ervoor.
(april 2020)
