Columns Eveline Puur

Ineens was het moment daar. Ook de jongste stond te trappelen met zijn valies. Klaar voor de vrijheid. Het voelde als een stomp in mijn maag, als iets dat ik altijd had voelen aankomen, maar nooit had willen geloven. Vanaf nu zou geen van mijn drie kinderen nog thuis...

Ik werd de wereld in geperst op een maandag. Mijn moeder lachte. Ik huilde. Ze vertelde me dat ik bij haar hoorde voor altijd, dat leven liefde was. Buiten heerste de winterkou. In haar armen voelde het warm. De baby kroop, stapte, liep school, verdwaalde er. Ik vroeg...

Het stormde hevig toen ik opstond. De regen sloeg tegen de gevel van ons huis, ik hoorde de wind beuken op de ramen. Het was nog donker. Ik stak de buitenspot aan om de schade op te meten en speurde in het rond. Op het gazon lagen onze tuinstoelen in een kunstige...

Week zeven in bed, in dit huis dat mijn wereld al evenveel weken begrenst. Soms voelt het alsof moed iets is voor helden. Vandaag ben ik geen held. De zomer is op hol geslagen, maar vooral gaat hij aan me voorbij. Ook het laatste stukje zomer zal me ontglippen. Het...

Misschien was het een kwestie van millimeters, van één seconde onoplettendheid waardoor mijn voet net iets verkeerd neerkwam op de traptrede. Misschien waren het die ellendige hakken, die ik zelden draag. In elk geval was er ineens dat punt van no return, het besef...

Het is zomer en ik ben onderweg naar nergens. Ik fiets. Een man wandelt mijn richting uit. Hij moet minstens tachtig zijn, maar zijn voeten veren als die van een verliefde puber. Misschien is het de zon die hem deze lichtheid geeft. Op zijn flashy paars T-shirt staat...

Op dagen waarop hoop oneindig ver weg lijkt omdat iedereen die ineens tegelijk opgegeven lijkt te hebben, waarop mensen ongeremd hun ontgoocheling, verdriet, ergernissen en kwaadheid in het rond spuien en de initiële sfeer van solidariteit en vertrouwen in een nieuwe...