We voelen ons massaal eenzaam. Ik las het in de krant, in boeken en op het net, ik hoorde het op radio en op tv. Eenzaamheid is een epidemie waar meer dan de helft van ons aan lijdt, maar waar geen mens over praat, waardoor we ons dubbel zo alleen gaan voelen. Een complex probleem dus.
Maar soms zijn oplossingen voor complexe problemen zo simpel dat je je afvraagt waarom je er niet eerder op kwam. Zo vertelde ooit een spoedarts in de weekendkrant hoe eenzaam vele mensen zich tegenwoordig voelen. Dat we de verbinding kwijt zijn in tijden van Facebook, klonk de analyse. Dat onze schermpjes ons vervreemden van de ander.
Tell me something new, dacht ik, en ik was al bijna gestopt met lezen toen hij met een krachtige remedie kwam: in momenten van eenzaamheid moeten we boter maken, ons huis poetsen en fruit schillen.
Zijn advies sloeg in als een bom. Hoe verrassend simpel de dingen vaak zijn, bedacht ik. In dit leven waarin we alleen geboren worden, alleen weer doodgaan, en in alle jaren daartussen proberen verbinding te maken, is er nu deze remedie. Ze werkt altijd. Wanneer iemand ons in de steek laat, wanneer er gewoon niemand in de buurt is of we ons een loser voelen en vooral ook ontzettend alleen, dan schillen we vanaf nu gewoon fruit.
Helemaal wereldschokkend werd het toen ik een tijd later ontdekte dat alleen spoedartsen remedies kennen tegen de ziekte van deze tijd. Ook zangers zijn inventief. ‘How to fight loneliness?’ vraagt Wilco in een van hun beste nummers. En ze geven meteen zelf het antwoord: ‘Smile all the time.’
Misschien is dat wel het antwoord. Blijven glimlachen. Tot je het zelf gelooft. Tot je gelukkig wordt van je eigen glimlach en je het bestaan weer even in je eentje aankunt. Ondertussen schil je honderd kilo appels. Vervolgens tien kilo druiven. Moeilijk gaat ook.
Lachen en schillen. Tot je erbij neervalt. Gewoon eens proberen. Je voelt je nooit meer alleen.
(juni 2019)
