Columns Eveline Puur
De krachttoer
Er klinken boze stemmen op de radio. Sportievelingen hebben hun krachttoer van 100 km stappen zien inkrimpen tot een ordinaire zondagswandeling. Ze zijn boos. Ik hoor hen hun argumenten uitspreken, hun diepe ontgoocheling, en ik hoop dat het is zoals het klinkt, dat...
De andere wereld
‘En als we nu eens een aparte wereld konden creëren,’ zei hij. ‘Eentje waar alleen goede mensen mogen wonen.’ We hadden het bij een tas koffie over egoïsme gehad, over oppervlakkigheid en onverschillige mensen. Over onze ervaring dat de wereld zoals die was te hard...
Het is maar haar
Je hebt geen haar meer op je hoofd. Je haat het om geen haar meer op je hoofd te hebben. Je zegt tegen jezelf dat je een moord zou begaan om die stomme onhandelbare krullen die je elke ochtend weer in het gareel moest dwingen en die na een half uur gewoon weer hun zin...
Het hobbelparcours
We rijden naar huis. Het is weer chemodag. Maandag, chemodag, woensdag. Onze wereld is er al langer eentje met een eigen taal. Alleen werd ik deze keer zonder chemo naar huis gestuurd en is chemodag nu gewoon weer dinsdag. Geen nieuwe dosis vandaag, werd na drie uren...
Het monster
Het was zondagochtend. De misselijkheid was ’s nachts opgekomen. Elk half uur was ik wakker geworden, zwetend en gloeiend alsof iemand mijn bed in de machinekamer van een stoomschip had gezet. Zo ging het elke nacht sinds de operatie. Alleen was het sinds enkele dagen...
Dragende handen
Voor de derde keer die dag ging de bel. Een onbekende stopte me een gigantische ruiker bloemen in handen. Ik keek op het kaartje dat aan een stengel vasthing. Er stonden hartverwarmende woorden op van een stel dat ik niet eens zo goed kende. Voor de zoveelste keer...
Het keerpunt
Er zijn eerste keren die spannend zijn en waar je naar uit kijkt. Er zijn ook eerste keren die je liever nooit had beleefd.
Zoals de eerste chemo. En vooral wat daarna kwam.
Maar na het keerpunt werd de essentie van geluk wel heel erg zichtbaar. En die is eenvoudiger dan een mens meestal denkt.